U bent nu hier: Landen info > Landen info Suriname

Landen info Suriname

Algemeen
Ongerept en gastvrij: Suriname, een land met een enorme diversiteit en nog één van de weinige plekken in de wereld waar het tropisch regenwoud nog vrijwel onaangetast is.

Suriname is een Democratische Republiek en ligt aan de noordoost kust van Zuid Amerika, begrenst door (Brits) Guyana in het westen, Frans Guyana in het oosten en Brazilië in het zuiden. Suriname is het minst bevolkt tropisch land in de wereld. Ongeveer 95% van de 480.000 inwoners leven in de steden Paramaribo en Nieuw-Nickerie en verder in kleine dorpen aan de kust en langs de rivieroevers.

Suriname is een multi-culturele samenleving op z'n best, met exotische eethuisjes, traditionele klederdrachten, rituelen en muziek. Soms zou u zich in Afrika kunnen wanen, dan weer in India of zelfs Indonesië. Maar dat u zich thuis zal voelen is zeker, want gastvrijheid is in Suriname vanzelfsprekend.

Voor informatie over Suriname over praktische zaken zoals visum, inentingen, vliegtickets, etc. klikt u hier

Heeft u zelf praktische of toeristische informatie over Suriname die nog niet op deze pagina wordt genoemd, maar de moeite waard is om te noemen? Laat het ons weten. Bij voldoende relevantie wordt uw informatie gratis geplaatst.

Bent u van mening dat uw organisatie, bedrijf, product en/of dienst genoemd dient te worden op onze website? Bij voldoende relevantie wordt ook commerciële informatie geplaatst.

Klik hier om uw eigen informatie toe te voegen

Grote steden in Suriname
De hoofdstad van Suriname is Paramaribo. De tweede stad is Nieuw-Nickerie. Ongeveer 95% van de 480.000 inwoners wonen, werken en leven in deze twee steden.

De hoofdsteden (bestuur) van de districten van Suriname zijn:
Albina (grensstad met Frans-Guyana)
Brokopondo
Groningen
Lelydorp
Nieuw-Amsterdam
Nieuw-Nickerie (grensstad met Guyana)
Onverwacht
Totness

Overige dorpen in Suriname zijn:
Alkmaar
Berg en Dal
Berlijn
Bigi Poika
Cabendadorp
Katwijk
Meerzorg
Moengo
Nieuw-Rotterdam
Peperpot
Pokigron
Post Utrecht
Thorarica
Wageningen
Zanderij

Verder zijn er langs de grote rivieren in Suriname diverse nederzettingen van boslandcreolen (afstammelingen van slaven) en indianen (inheemsen). De rivieren zijn de Marowijnerivier (grensrivier met Frans-Guyana), de Surinamerivier, de Commewijnerivier (lopend van oost naar west), de Coppenamerivier, de Tapanahonyrivier (zijrivier van de Marowijne), de Saramaccarivier en de Corantijnrivier (die de grens met Guyana vormt).

Cultuur & bevolking van Suriname
De bevolking van Suriname (480.000 inwoners) bestaat uit de binnenlandbevolking de Marrons (boslandcreolen) en de Indianen (de Inheemsen) en in de steden voornamelijk Creolen, Hindoestanen, Javanen, Chinezen, Blanken (de Boeroe & de Bakra), Libanezen, Brazilianen en een steeds groter wordende groep gemengden.

De grootste groepen boslandcreolen zijn de Ndjuka’s en de Aucaners (Saramacaners). Tot de kleinere gemeenschappen behoren de Kwinti, Paramakamers, Matawai en Boni (Aluku’s).

Op basis van hun vestigingsplaats worden de inheemse stammen verdeeld in benedenlandse en bovenlandse indianen. De bovenlandse indianen wonen voornamelijk in het binnenland (Trio’s, Wajana’s en Akurio’s).De benedenlandse indianen daarentegen zijn dichtbij de kust gevestigd (Arrowaken, Caraïben en de Warraus)

In Nederland leven circa 350.000 Surinamers, waarvan velen rond de onafhankelijkheid in 1975, na de militaire coup van 1980 of na de Decembermoorden van 1982 uit Suriname vertrokken. Ook in de jaren '90 van de 20ste eeuw emigreerde Surinamers naar Nederland vanwege de toenmalige slechte economische situatie in Suriname. De meeste Surinamers in Nederland hebben een Nederlands paspoort.

De officiële taal in Suriname is het Nederlands maar engels wordt ook veel gesproken langs de gehele kust. De enige taal die in het gehele land gesproken wordt is het “Sranang Tongo” de lingua franca van Suriname. Binnen de verschillende etnische groepen spreekt men veelal ook de eigen taal.

In de regenboog van culturen vinden we een kleurige mix van etnische groepen in het erfgoed van Suriname's koloniale verleden. Gezamenlijk vormen zij een multi-culturele samenleving op z'n best.

Eten & drinken in Suriname
Surinaams eten is heel divers. Omdat er zoveel enorm uiteenlopende bevolkingsgroepen leven in Suriname (de van oorsprong Afrikaanse creolen, Javanen, Hindoestanen, Chinezen, Indianen, Libanezen enz.) heeft de Surinaamse keuken lekkernijen uit allerlei culturen overgenomen. Eten is een belangrijk sociaal gebeuren in Suriname. Als u bij Surinamers op bezoek komt, wordt u meestal een complete maaltijd aangeboden.

De Surinaamse keuken op zich is al een reden om het land te bezoeken! De exotische gerechten herbergen invloeden uit Afrika, China, Indonesië, India en Nederland. Het koken van Surinaamse gerechten is een ware kunst. Surinaamse vrouwen koken op gevoel; zij hebben vaak geen recepten op papier staan, maar doen alles uit het hoofd. Deze manier van koken wordt dan ook van moeder op dochter/zoon doorgegeven.

Surinaamse gerechten bestaan in de meeste gevallen uit rijst met verschillende vlees- en/ of vissoorten, zoals kip, varkensvlees, zoutvlees, anjoemara (soort vis), kwie-kwie (zwampvis), pataka (soort vis met veel graten) en bakkeljauw (gezouten vis). Deze gerechten worden meestal geserveerd in combinatie met lokale bladgroenten of kool. Enkele andere typsiche Surinaamse ingrediënten zijn kousenband (een soort grote sperzieboon), massala (een kerrie-achtig kruid om vis en vlees mee te bewerken), papaya en pompelmoen.

Een favoriet gerecht van de Surinamers is pom, een ovenschotel van kip en groenten die men afdekt met een puree van tajer.
“BB met R” (bruine bonen met rijst) is een nationaal begrip. Moksi-alesi is een gemengde rijst met vlees, peulvruchten en andere groenten.
Roti is van Hindoestaanse komaf en wordt vaak als lunch gegeten. In een grote pannenkoek worden kip, aardappels en bonen gewikkeld. Je eet het met je vingers op.
De Javanen blinken uit in het maken van nasi’s, bami’s en overheerlijke snacks zoals bakabana (gebakken banaan met satésaus). Voor de beste Javaanse eethuisjes dien je bij Blauwgrond te zijn.

Een typische inheemse Surinaamse drank is Kasiri, een alcoholische drank die gemaakt wordt volgens een Indiaans recept en die wordt bereid uit het sap van de cassave.

Suriname kent heerlijke sappen die onbekend zijn in Nederland, zoals zuurzak (een fris-zoete ananas-achtige drank) en markusasap (passievrucht). Favoriete non-alcoholische dranken van de Surinamers zijn gemberbier en verschillende punchen, zoals vruchtenmixpunch, ananaspunch en eierpunch. Het bekendste Surinaams frisdrankmerk is Fernandes, zoete drankjes in allerlei varianten. Softdrank wordt in Suriname soft genoemd. Siroop om limonade te maken heet in Suriname stroop en is ook verkrijgbaar in allerlei smaken.

Het bier waar Suriname trots op is, is Parbo. Dit kan de concurrentie met buitenlandse kwaliteitsbieren prima aan en is verkrijgbaar in “djogo’s” (literflessen) of “mini-djogo’s”.
“Sopi” is sterke drank. Vele merken worden in Suriname zelf geproduceerd. Borgoe is een uitstekende Surinaamse rum. Whiskey is favoriet onder de sterke dranken, maar dat wordt geïmporteerd.

Natuur, weer & klimaat van Suriname
Suriname is een land vol zonneschijn. Er is geen dag zonder zon, zelfs in de regentijd. Volgens Europese standaarden is Suriname natuurlijk een warm land maar vanwege een constante koele bries van de noordoost passaat is het er toch aangenaam met een gemiddelde temperatuur van 28 graden Celsius. Zelfs in het verre binnenland waar de temperatuur 's nachts daalt tot 20 graden Celsius. De grote regentijd start midden april tot midden juli en de kleine regentijd loopt van december tot januari. De twee droge tijden zijn midden juli tot november en februari tot midden april.

Suriname is ideaal gelegen voor het behoud van het uniek tropisch regenwoud. Hoewel Suriname een relatief klein land is, is het internationaal van grote betekenis daar het over het hoogste percentage tropisch bos beschikt in de wereld waarbij meer dan 80% van het totale landschap bedekt wordt door regenwoud en de mate van verval minder dan 0,1% is per jaar. De grootte van het Surinaams regenwoud is negen maal dat van Costa Rica!

Ontelbare exotische planten en dieren komen voor in het grotendeels onbewoond en onaangetast regenwoud. Suriname heeft 13 natuurreservaten en 1 natuurpark. Het land is rijk aan een verscheidenheid van wilde planten en dieren, inclusief 674 soorten vogels, 200 soorten zoogdieren, 130 soorten reptielen, 99 soorten amfibieën en duizenden botanische plantsoorten waarvan het overgrote deel nog nimmer onderzocht is.

Met bijna 3.000 mijl aan waterwegen staat Suriname ook bekend als een land met kronkelende en woeste rivieren. Minder bekend maar even intrigerend zijn de vele savannes, kuststreken en zwampgebieden. Op het strand langs de kust komen jaarlijks, in de periode februari tot en met augustus, grote zeeschildpadden aan wal om er hun eieren te leggen.

Gezondheid in Suriname
Malaria en dengue (knokkelkoorts) zijn de meest voorkomende ziektes in Suriname. In Paramaribo en de directe omgeving komt bijna geen malaria meer voor, maar in bepaalde gebieden in het binnenland is er wel besmettingsgevaar. Voor Suriname zijn geen inentingen verplicht, maar een vaccinatie tegen gele koorts en bescherming tegen malaria worden sterk aangeraden. De meeste tropengangers laten zich tevens een DTP-cocktail toedienen, zodat ze vijftien jaar lang geen difterie, tetanus of polio kan oplopen.Neem voor vertrek altijd eerst contact op met GG&GD of huisarts.

In Paramaribo bevinden zich drie grotere ziekenhuizen: het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, het RK St. Vincentius ziekenhuis en het Diakonessen ziekenhuis. Problemen in de gezondheidszorg zijn grotendeels te wijten aan gebrek aan overheidsgelden; aan de emigratie van artsen en verplegend personeel (braindrain); en aan de gebrekkige transportmogelijkheden. In de binnenlanden wordt de zorg geleverd op zogeheten missieposten. Het Psychiatrisch Centrum Suriname verzorgt de geestelijke gezondheidszorg.

Water in de steden kan uit de kraan worden gedronken. In de kleinere dorpen en in het binnenland is het verstandig om water uit flessen te drinken.

Geldzaken & economie van Suriname
Suriname is zeer rijk aan natuurlijke hulpbronnen en wordt op grond daarvan wel als zeventiende land op de lijst van rijkste landen geplaatst. De natuurlijke hulpbronnen omvatten onder andere hout, bauxiet, goud en porseleinaarde (kaolien). Ook bevinden er zich kleine hoeveelheden nikkel, koper, platina en ijzererts.

Van de Surinaamse export komt 70 procent op rekening van het bauxiet. Aanverwante industrie: aluinaardefabriek en aluminiumsmelterij. Ten zuiden van Paramaribo is door de aanleg van een stuwdam in de rivier de Suriname het Prof. Dr. Ir. W.J. van Blommesteinmeer ontstaan; een waterkrachtcentrale gevoed door het meer, levert elektriciteit, onder meer voor de productie van aluminium.

Een tweede belangrijke pijler, is de winning van aardolie door Staatsolie Maatschappij Suriname N.V., voornamelijk in Saramacca, een district 45 kilometer verwijderd van Paramaribo.

Andere takken van de economie zijn landbouw en visserij, houtwinning (Bruynzeel) en handel. Landbouwproducten: rijst, bacoven (bananen), palmpitten, kokosnoten, pinda's, rundvlees, kippen, bosproducten, garnalen.

Export: onder meer rijst, garnalen, bacoven en palmolie.
Import: Consumptiegoederen, olieproducten, voedingsmiddelen, katoen, productiemiddelen.

Munteenheid: de Surinaamse dollar (=100 cent); code: SRD.

Religie & gebruiken van Suriname
Door de vele culturen in Suriname, zijn er ook vele godsdiensten. Over de officiële godsdienst van Suriname is een beetje onduidelijkheid. Tot voor kort was het christelijk geloof de staatsgodsdienst, maar sinds een tal jaar is dit de Islam geworden. Toch is het aantal aanhangers van de Islam met ca. 15% redelijk laag. De grootste groep aanhangers van de Islam zijn de Hindoestanen. Maar de meeste Hindoestanen zijn Hindoe. Met 20% aanhang van de Surinaamse bevolking, staat dit geloof op de tweede plaats. Het grootste geloof in Suriname is nog steeds het Christendom. Zo'n 41 procent heeft zich dit geloof eigen gemaakt.

De verhouding tussen de religies is als volgt:

40,7% christendom, waarvan ongeveer de helft rooms-katholiek en de helft protestants (Evangelische Broedergemeente, Moravische Broeders, Zeister Zendingsgenootschap, en andere)
19,9% hindoeïsme (Sanatana Dharma en Arya Samaj)
13,5% islam (Soenni en Ahmadiyya)
5,8% traditionele en andere religies
4,4% geen religie
15,7% onbekend

Belangrijke feestdagen in Suriname
- 1 januari Nieuwjaarsdag
- 1 mei Wrokoman dey - Dag van de Arbeid
- 5 juni Prawas Din - Surinaams Hindoestaanse Immigratiedag
- 1 juli Keti Koti - Afschaffing van de slavernij (1863)
- 25 november: Onafhankelijkheidsdag (1975)
- 25/26 december Kerst
- 31 december Oudjaarsdag

Id-ul-fitr (varieert in data)
Ter afsluiting van de Ramadan (vastenperiode) vieren de moslims Id-ul-fitr ook wel het suikerfeest genoemd.

Holi Phagwa (rond maart)
Op deze dag viert men de overwinning van het Goede op het Kwade, dit uit zich in een ‘strijd’ waarbij men elkaar met gekleurde poeder en in water opgeloste kleurstoffen besprenkelt.

Voor informatie over Suriname over praktische zaken zoals visum, inentingen, vliegtickets, etc. klikt u hier

Landenkompas Suriname: klik hier
Gratis een reisgids Suriname downloaden? klik hier
MP3 Stadstour Paramaribo downloaden? klik hier
(R)emigratiehandboek Suriname downloaden? klik hier
Dienstencentrum Suriname: klik hier

Geschiedenis van Suriname
Na een periode van inheemse stammen, zoals de Arowakken, Warrau, Kwatta, Barbakoeba, Trió, Wayana en Karaïben, werd in 1593 Suriname door de Spanjaarden in bezit genomen voor een korte periode. Aan het einde van de 16e eeuw zeilden de eerste Nederlanders naar Zuid-Amerika vanwege het zout, tabak en edelmetaal. Na een aantal succesvolle reizen, vestigden zich de eerste Nederlanders in het gebied, dat aangeduid werd als de Wilde Kust. Deze vestigingen zijn weer opgeheven, niet alleen vanwege de tegenstand door de lokale stammen. In 1621 had de West-Indische Compagnie het als octrooigebied verkregen, met de achterliggende bedoeling het de Spanjaarden en Portugezen in Zuid-Amerika zo lastig mogelijk te maken.

In 1630 werd er door een kapitein, genaamd Marshall, een poging gedaan tabak in Suriname te planten, maar deze onderneming mislukte, alhoewel bijna alle soldaten in het Staatse leger rookten. In 1650 vestigden zich een klein groepje Engelsen aan de Surinamerivier. Het was een expeditie, uitgaande van Lord Francis Willoughby, de Britse gouverneur van Barbados. Vanwege de Engelse burgeroorlog was een stroom van vluchtelingen op gang gekomen naar de Barbados, dat inmiddels vol raakte. De door hem zelf betaalde expeditie bestaande uit drie schepen stond onder leiding van majoor Anthony Rowse, de eerste gouverneur van Suriname. Hij wist zich te verzekeren van de goedgezindheid van de indianen. Twee jaar later kwam Willoughby zelf langs om zijn nieuwe bezit te aanschouwen: de productie van suiker bleek uitermate winstgevend en de aanplant van suikerriet, de bouw van molens en de aanvoer van ketels werd met meer voortvarendheid ter hand genomen.

De kolonie, genaamd Willoughbyland, bestond uit 30.000 ha en het fort Willoughby; in 1663 uit ca. 50 suikerplantages. Het werk werd vooral gedaan door de lokale bevolking en 3.000 ingevoerde Afrikaanse slaven. Om meer planters aan te trekken werd door de Engelsen religieuse vrijheid gepropageerd. De ca 300 kolonisten werden gevolgd door Engelse Quakers en Portugese joden uit Mauritsstad in Nederlands-Brazilië. Ver van Paramaribo stichtten zij de Jodensavanne. (Daar hadden de slaven op zaterdag vrij, maar moesten op zondag werken).

De Engelsen hielden zeggenschap over het gebied tot 27 februari 1667, toen Abraham Crijnssen, ten tijde van de Tweede Engels-Nederlandse Oorlog, na een drie uur durend gevecht het fort veroverde en William Byam, de tweede gouverneur, zich over gaf vanwege een gebrek aan kruit. De Zeeuw Crijnssen hernoemde de versterking tot Fort Zeelandia. Bij de Vrede van Breda, getekend op 31 juli 1667, mocht Nederland Suriname houden in een soort ruil met Nieuw-Nederland (Oostkust van de Verenigde Staten) dat door de Engelsen was veroverd. Nadat de Britten Suriname hadden heroverd en weer verloren, en de Hollanders tijdens de Derde Engels-Nederlandse Oorlog Nieuw-Amsterdam (New York) hadden heroverd, is bij de Vrede van Westminster de bestaande situatie gehandhaafd. De Engelsen beloofden bovendien zich niet langer op de Banda-eilanden te laten zien. Willoughbyland en andere Nederlandse bezittingen in en rond Suriname werden bekend als Nederlands Guiana.

In 1682 droeg de provincie Zeeland de kolonie over aan de West-Indische Compagnie (WIC), die een aparte naamloze vennootschap stichtte. Eenderde van de aandelen kwam in handen van de WIC, eenderde van de stad Amsterdam en eenderde van de familie Van Aerssen van Sommelsdijk.

Cornelis van Aerssen, werd de eerste Nederlandse gouverneur van Suriname. Hij zette zich in voor de vergroting van het aantal plantages. Door oorlog te voeren tegen de Indianen en de weggelopen slaven maakte hij Suriname aantrekkelijk voor Europese investeerders. Alle opvolgers van Van Aerssen zetten deze politiek ten gunste van de plantagelandbouw voort.

De Surinaamse koffie en suiker werden op de Nederlandse markt verkocht. Nederlandse beleggers hebben tussen1751 en 1773 meer dan 60 miljoen in Suriname geïnvesteerd. In 1773 maakte een crisis op de Amsterdamse beurs een plotseling einde aan de kapitaaltoevoer naar Suriname. Veel planters hadden te veel geleend en konden de rentebetalingen en de aflossing niet voldoen en waren verplicht hun plantages te verkopen aan de geldschieters in Nederland. Voor de slaven was deze verandering van weinig betekenis. Zij bleven gedwongen om hun arbeid ter beschikking van de plantages te stellen. Hun aantal werd rond 1800 op 50.000 geschat. In 1806 werd de aanvoer van slaven uit Afrika verboden. Door deze maatregel kon het sterfteoverschot onder de slaven niet langer door nieuwe aanvoer gecompenseerd worden. Doordat tweederde van de aangevoerde slaven mannen waren nam het aantal slaven langzaam af. Tevens liep een deel van de slaven weg en deze weglopers vormden aparte gemeenschappen, die de koloniale regering niet kon vernietigen en waarmee zij vredesverdragen afsloot om de plantages voor verdere aanvallen te vrijwaren. Deze voormalige slaven kregen de naam bosnegers.

In 1863 werd de slavernij in Suriname afgeschaft en in 1873 werden de ex-plantageslaven echt vrij. In dat jaar verviel hun verplichting om jaarlijks een arbeidscontract met een plantage-eigenaar af te sluiten. Om het tekort aan arbeidskrachten op te vangen werden vele plantages samengevoegd. In 1862 telde Suriname 216 plantages, in 1913 nog 79. De totale opbrengst aan suiker bleef overigens door de eeuwen heen vrijwel constant, wel verdwenen de koffie, de cacao en de katoen.

Hoewel deze vorm van landbouw steeds minder economische betekenis kreeg, bleef de koloniale politiek gericht op de bevordering van deze sector. De overheid voerde ruim 30.000 Brits-Indiers (Hindoestanen) naar Suriname en ruim 33.000 Javanen, die zich voor hun verscheping hadden verplicht voor de duur van vijf jaar op de plantages te werken, waarna ze naar huis konden terugkeren. In 1916 kwam aan de invoer van Brits-Indiers een einde door nationalistische oppositie in India tegen deze vorm van arbeidsmigratie. Aan de aanvoer uit Java kwam een einde door de achteruitgang van de plantages. Ongeveer tweederde van de Indiase en Javaanse contractarbeiders keerde overigens niet naar huis terug, maar vestigden zich in de kolonie, nadat de koloniale overheid na 1890 het bezit van kleine percelen voor de voedsellandbouw begon te bevorderen.

Buiten de plantagelandbouw waren er maar weinig economische alternatieven. De vondst van goud zorgde voor werk voor een deel van de voormalige slaven., terwijl de groei van het overheidsapparaat eveneens een aantal arbeidsplaatsen schiep. Van een industriële ontwikkeling in Suriname was maar beperkt sprake. Rond 1970 verdiende 23% van de beroepsbevolking zijn brood in de landbouw, 15% in de industrie en 40% in de dienstensector (overheid, ambachten).

De sociale structuur van Suriname werd in sterke mate beïnvloed door het gebrek aan contacten tussen de verschillende bevolkingsgroepen. De slavenemancipatie van 1863 had tot gevolg, dat een groot deel van de oorspronkelijk uit Afrika afkomstige bevolking de plantagelandbouw de rug toekeerde en zich richtte op werk in de bos- en mijnbouw en in de dienstensector. Hun plaats in de landbouw werd ingenomen door de Hindoestanen en de Javanen. Aan de top bevonden zich de blanke plantagehouders en de uit Nederland afkomstige bestuursambtenaren. De kleine creoolse middenstand voelde zich met de blanke bovenlaag verbonden.

De sociale machtsverhoudingen werden weerspiegeld in de Staten van Suriname, die in 1866 werden ingesteld. De leden van de Staten van Suriname werden tot 1901 benoemd door de gouverneur, daarna werden zij gekozen volgens het censuskiesrecht. In 1948 werd het algemeen kiesrecht ingevoerd.

Na de Tweede Wereld Oorlog werd Suriname een ruime mate van zelfbestuur verleend. In het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden (1954) werd de positie van Suriname en de Nederlandse Antillen geregeld. Sedertdien werd door de politieke partijen een lossere band met het Koninkrijk nagestreefd. Delen van de voornamelijk onder de creoolse bevolkingsgroep aanhangers tellende Nationale Partij Suriname (NPS) en de Partij Nationalistische Republiek (PNR) streefden naar zelfstandigheid op korte termijn. De door Lachmon geleide Hindoestaanse Vatan Hitkari Partij (VHP) wenste nog een band met Nederland.

Onder premier Pengel en zijn opvolger J. Sedney nam het verzet tegen de slechte sociaal-economische situatie toe. Zo waren er stakingen bij het onderwijs (die tot de val van Pengel leidden) en bij de Suriname Aluminium Company (Suralco), terwijl begin 1973 een algemene staking plaatsvond. Bij parlementsverkiezingen in 1973 wist de Nationale Partij-kombinatie (NPK) de overwinning te behalen. Arron, voorzitter van de NPS en de NPK, vormde een nieuwe regering, die aankondigde het land voor eind 1975 onafhankelijk te willen maken. In oktober 1975 werd in het Nederlandse parlement een wet tot wijziging van het Koninkrijksstatuut aanvaard. In Suriname bereikten premier Arron en oppositieleider Lachmon, die zich tot dan toe zeer had verzet tegen onafhankelijkheid, overeenstemming over de Grondwet, die daarna werd aangenomen.
Op 25 november 1975 werd de onafhankelijkheid van Suriname een feit. Ferrier, tot dan toe gouverneur, werd de eerste president.

In februari 1980 kwam een oud conflict tussen regering en beroepsmilitairen over de oprichting van een vakbond tot uitbarsting, wat uitliep op een militaire staatsgreep (25 februari1980). De burgerregering verdween en een aantal van de opstandige militairen, ondermeer Sital en Desi Bouterse, vormde een Nationale Militaire Raad (NMR), die verklaarde de macht overgenomen te hebben. In de volgende jaren kende Suriname regeringen van verschillende signatuur. Wel hadden de militairen onder leiding van Desi Bouterse ( 'Bevel') het laatste woord. Een dieptepunt vormden de decembermoorden van 1982, waarbij vijftien prominente oppositieleden door de militairen werden geëxecuteerd.

Door de politieke onvrijheid, de almaar verslechterende economische situatie en het ontstaan van een guerrilla onder leiding van Ronnie Brunswijk in de binnenlanden slonk de populariteit van Desi Bouterse.
Uiteindelijk zagen de militairen zich gedwongen met de oude politieke partijen in overleg te treden. Dit leidde tot het referendum en de verkiezingen van 1987, die de oude partijen weer in het kabinet brachten. De president, R. Shankar, werd de belangrijkste man in het land. De militairen behielden echter, ondanks hun zware nederlaag tijdens de verkiezingen, achter de schermen grote macht.

Vanaf 1987 kwam het overleg met Nederland over het hervatten van de ontwikkelingshulp weer op gang. Maar in 1990 werd de inmiddels hervatte hulp opgeschort na een nieuwe staatsgreep, door militairen op kerstavond. In de daarna uitgeschreven verkiezingen kwamen de oude partijen, verenigd in het Nieuw Front, als grootste partij naar voren.

Ronald Venetiaan werd in september 1991 tot president gekozen en vormde met leden van Nieuw Front een regering die een grotere toenadering tot Nederland zocht. In juni 1992 tekenden Nederland en Suriname een vriendschapsverdrag. Hiermee kwam ook een protocol tot stand over de besteding van de 1, 3 miljard gulden die Suriname nog krachtens een verdrag uit 1975 van Nederland te goed had. Beide staten spraken af vooral de georganiseerde grensoverschrijdende misdaad aan te pakken.

In 1994 was er grote sociale onrust vanwege de uit de hand lopende inflatie (meer dan 300% op jaarbasis), die vooral de salarissen van overheidspersoneel uitholde. De economische situatie was zo chaotisch dat het land op de been moest worden gehouden met geld en voedselpakketten uit Nederland. Nieuwe hulptoezeggingen van Nederland en een vergelijk met Den Haag bleven uit, omdat Suriname het IMF en de Wereldbank niet wilde accepteren als toezichthouder op zijn herstelprogramma. Ook 1995 stond in het teken van de moeizame pogingen van de regering om te komen tot een economisch saneringsprogramma.

Bij de parlementsverkiezingen van mei 1996 verloor het Nieuwe Front (NF) en Jules Wijdenbosch versloeg bij de presidentsverkiezingen van september oud-president Ronald Venetiaan. Op het gebied van de drugshandel had Suriname in deze tijd een slechte naam. Met name de cocaïnehandel speelde een belangrijke rol bij het imago van Suriname.

In augustus 2000 werd de 64-jarige Ronald Venetiaan opnieuwe gekozen tot president van Suriname. Venetiaan maakte de sanering van de zieltogende economie tot een van zijn belangrijkste speerpunten. Verder wilde hij het vertrouwen van de Surinaamse bevolking in de politiek herstellen, die gekenmerkt werd door corruptie, zelfverrijking en drugsbelangen. Ook de verbetering van de relatie met Nederland stond op zijn programma. Bij de op 25 mei 2005 gehouden verkiezingen gaat de regeringscoalitie van het Nieuw Front terug van 33 naar 23 zetels in het Parlement. De Verenigde Volksvergadering (het parlement uitgebreid met districts- en ressortsraden tot ca. 900 personen) kiest Ronald Venetiaan opnieuw tot president.

In mei 2010 wint de mega combinatie van Bouterse de verkiezingen. In juli 2010 wordt Bouterse tot president gekozen.

Voor informatie over Suriname over praktische zaken zoals visum, inentingen, vliegtickets, etc. klikt u hier

Heeft u zelf praktische of toeristische informatie over Suriname die nog niet op deze pagina wordt genoemd, maar de moeite waard is om te noemen? Laat het ons weten. Bij voldoende relevantie wordt uw informatie gratis geplaatst.

Bent u van mening dat uw organisatie, bedrijf, product en/of dienst genoemd dient te worden op onze website? Bij voldoende relevantie wordt ook commerciële informatie geplaatst.

Klik hier om uw eigen informatie toe te voegen