U bent nu hier: Landen info > Landen info Curacao

Landen info Curacao

Algemeen
Tropisch en levendig: Curacao, een eiland met een grote diversiteit, prachtige stranden, ruig natuurgebied en een heerlijk klimaat.

Curacao is gelegen in het zuidelijke deel van de Caribische Zee. Het vormt samen met Bonaire en Aruba, de Benedenwindse Eilanden; ook wel de ABC-eilanden genoemd. Curacao is van deze drie eilanden het grootst. Curacao bestaat uit het eiland Curacao en het eiland Klein Curacao, dat 10 kilometer vanaf de oostkust ligt. Het hoogste punt is de Sint Christoffelberg met 375 meter. Het eiland bestaat uit koraalkalk en vulkanisch gesteente.

Curacao heeft zes natuurlijke havens, ontstaan doordat de zee de koraalkalk heeft uitgehold. Aan de zuidwestkant ligt de grootste daarvan, het Schottegat, de haven van Willemstad. Dit is de grootste natuurlijke haven ter wereld. Rondom het Schottegat liggen het grootste droogdok en de grootste olieraffinaderij in de regio, een containerterminal, werven voor goederen en aanlegplaatsen voor toeristenschepen. Het Schottegat wordt bereikt via de Sint Annabaai.

Aan weerszijden hiervan liggen de beide stadsdelen van Willemstad: in het oosten het oudste gedeelte: Punda ('De Punt') met vele winkeltjes en in het westen de wijk Otrobanda (Papiaments voor 'De Andere kant'). Beide delen worden sinds 1888 door een houten pontonbrug (Koningin Emmabrug) met elkaar verbonden. Aan de De Ruyterkade is er een levendige 'drijvende markt' waar veelal Venezolanen vanuit hun bootjes koopwaar aanbieden aan klanten op de kade.

Curacao bestaat uit een exotische mix van culturen. Caribisch op zijn best!

Voor informatie over Curacao over praktische zaken zoals visum, inentingen, vliegtickets, etc. klikt u hier

Heeft u zelf praktische of toeristische informatie over Curacao die nog niet op deze pagina wordt genoemd, maar de moeite waard is om te noemen? Laat het ons weten. Bij voldoende relevantie wordt uw informatie gratis geplaatst.

Bent u van mening dat uw organisatie, bedrijf, product en/of dienst genoemd dient te worden op onze website? Bij voldoende relevantie wordt ook commerciële informatie geplaatst.

Klik hier om uw eigen informatie toe te voegen

Grote steden op Curacao
Er is maar één grote stad op Curacao, de hoofdstad Willemstad. In de loop der jaren is deze stad het hele gebied rond de grote natuurlijke haven, het Schottegat, gaan beslaan. Daardoor zijn veel dorpjes die eerst los lagen aaneengegroeid tot een groot verstedelijkt gebied. De stad beslaat ongeveer een derde van het hele eiland in het oosten. De bekendste wijken van Willemstad zijn:

- Punda, het historische stadscentrum met de Handelskade aan de Sint Annabaai
- Otrobanda, ligt aan andere kant van de Sint Annabaai
- Julianadorp, rond 1928 in opdracht van Shell gebouwd voor haar personeel
- Saliña, ligt tegen Punda aan en is voorzien van vele winkels en restaurants
- Brievengat, een buitenwijk in het noorden van de stad

Enkele andere plaatsen op het eiland ten westen van Willemstad zijn:

Westpunt
Barber
Soto
Sint Willibrordus
Sint-Michiel (Boca Sami)
Grote Berg
Tera Corá
Lagun

Klein Curacao is een klein onbewoond eiland voor de kust van Curacao. Het eiland is drie vierkante kilometer groot, gelegen op ongeveer tien kilometer afstand ten zuidoosten van Curacao. Het is een kaal rotseilandje, dat als vogelbroedplaats fungeert. De wateren rond Klein Curacao bieden goede duik- en snorkelmogelijkheden. Er zijn veel bedrijven die dagtochten naar Klein Curacao organiseren. Klein Curacao is niet altijd zo kaal geweest. Het was ooit met veel gras begroeid en werd onder andere gebruikt om paarden op te laten grazen. Uit die tijd stamt de vuurtoren van het eiland. Door fosfaatwinning werd het eiland afgegraven, waardoor het veel van zijn vegetatie verloor. Op het strand ligt een oud scheepswrak dat er jaren geleden gestrand is. Momenteel heeft het eiland geen permanente bewoners meer maar in het nabije verleden was dat wel het geval.

Cultuur & bevolking van Curacao
Curacao heeft zo'n 142.000 inwoners. Curacao kent zeer diverse bevolkingsgroepen. De meerderheid is Creool. Dit zijn mensen van gemengde Afrikaanse en Europese afkomst die als inheems worden beschouwd. Daarnaast zijn er ook minderheden van Europese Nederlanders, Chinezen, Libanezen, Portugezen, Surinamers, Venezolanen, Brits-West-Indiërs, Dominicanen, Haïtianen en Colombianen. Er woonden 102 verschillende nationaliteiten op het eiland in 2006.

Nederlands was lange tijd de enige officiële taal, maar sinds 2007 zijn Papiaments en Nederlands gezamenlijk officiële talen. Papiaments is ook moedertaal voor de meeste inheemse Curacaoënaars. Naast deze talen spreekt men ook Spaans en Engels. Verreweg de meeste Curacaoënaars beheersen alle hiervoor genoemde talen in meerdere of mindere mate, maar er zijn ook buitenlanders die andere talen spreken als Frans, Arabisch, Haïtiaans, Portugees en in mindere mate Chinees. Volgens de volkstelling van 2001 spreekt op Curacao 81% Papiaments als huistaal, 8% spreekt thuis Nederlands, 6% Spaans, 3% Engels en 2% een andere taal.

In totaal wonen er 130.000 Antillianen in Nederland, dat is meer dan 1/3 van de totale bevolking van de Nederlandse Antillen. Het merendeel van de jongeren tussen de 16 en 40 jaar die in de jaren negentig naar Nederland trokken op zoek naar een beter bestaan was afkomstig van Curacao.

In de regenboog van culturen vinden we een kleurige mix van etnische groepen in het erfgoed van Curacao haar verleden. Gezamenlijk vormen zij een multi-culturele samenleving op z'n best.

Eten & drinken op Curacao
Het is goed toeven op Curacao als het gaat om eten en drinken. Verse vis en dagelijks vers fruit (aangevoerd vanuit Venezuela). Het eten op Curacao lijkt veel op de Zuidamerikaanse keuken, met vis als terugkerende specialiteit. Een typisch gerecht is de keshi yená; een uitgeholde Edammerkaas gevuld met vlees of vis. Bij een lokale 'groentenboer' kun je veel en goedkoop eten, maar er zijn ook genoeg restaurantjes die voordelige menu's aanbieden. Kuminda krioyo, het lokale Curacaose eten, bestaat veelal uit gebakken vis, stoofschotel van geitenvlees (kabritu), kip en rundvlees en worden geserveerd met erwten en rijst (aros moro), aardappels of funchi, een gekookte maïsbrij die lijkt op de Italiaanse polenta. Funchi gemengd met bonen en suiker wordt tutu. Voor de echte avonturiers is er een stoofschotel van leguaan (yuana), die opvallend veel naar kip smaakt.

Het ontbijt op de Nederlandse Antillen is vrij eenvoudig. Een kop koffie of thee, wat brood en soms ook wel een ei. Later op de morgen wordt weer wat koffie gedronken, al dan niet met een pasteitje of ‘empaná’ (halve maanvormig pasteitje van maïsmeel). De hoofdmaaltijd wordt in de meeste gezinnen 's middags gegeten. Deze bestaat op werkdagen uit het hoofdgerecht vlees, vis, kip, gestoofd of gebakken, met ‘funchi’ of rijst, of uit gestoofde groenten als warmoes, Caribische komkommer e.a. klaargemaakt met vers en gezouten vlees en aardappelen. Hierbij wordt ook ‘funchi’ gegeten. 's Avonds eet men soms een broodmaaltijd en soms warm.

De Antillianen staan bekend om hun gastvrijheid, die vooral tot uiting komt ter gelegenheid van het Kerst- en Nieuwjaarsfeest, als de tafel gedekt is voor ieder die zijn wensen komt aanbieden. Op tafel komen dan de ‘ayaka’, en geglaceerde Virginia-ham en de ‘pan bolo’; met Nieuwjaar bovendien zult, gezouten makreel of zalm. Ook het communiefeest en de zondag na het bruiloftsfeest vormen gelegenheid om die gastvrijheid en het culinair kunnen te tonen. Er is een Papiaments spreekwoord dat in het Nederlands vertaald luidt: ‘Een gevulde maag gaat gepaard met een blij hart’.

Ook qua drank heeft Curacao zo zijn specialiteiten. Sinds 1959 heeft het eiland zijn eigen brouwerij, tot die tijd werd al het bier geïmporteerd. Het meest bekende product van deze Antilliaanse brouwerij is het sinds 1999 gebrouwen Amstel Bright, een fris en toegankelijk bier gebrouwen van water uit de Caraïbische zee. De nationale likeur is de Curacao liqueur sinds 1896 geproduceerd door de firma Senior & Co van de gedroogde schillen van de bittere Lahara sinaasappelen, die op het eiland groeien. Naast de authentieke Curacao likeur produceert de stokerij nog een drietal andere likeuren, Kofi Korsow of Curacao (likeur met koffiesmaak), Chocolate of Curacao (likeur met chocolade smaak) en Rum Raisin of Curaco (mengsel van rum, rozijnen en Curacao likeur). De likeurstokerij Senior & Co is sinds 1962 gehuisvest in het monumentale landhuis Chobolobo in het stadsdeel Saliña in Willemstad.

Natuur, weer & klimaat van Curacao
Op Curacao is de temperatuur vrijwel het gehele jaar door hoog. Tropisch en zonnig, gemiddelde temperatuur 31 graden. De temperaturen zijn relatief constant met kleine verschillen door het hele jaar heen. Met nagenoeg altijd een Noordoost passaatwind. De passaatwinden brengen overdag verkoeling en dezelfde passaatwinden brengen 's nachts warmte. De meeste regen valt tussen oktober en januari, het regenseizoen. Het orkaanseizoen loopt van juni t/m november. Het eiland wordt nauwelijks aangedaan door tropische stormen of orkanen. De laatste tropische stormen/orkanen die dicht bij het eiland langskwamen waren o.a Joan in 1988, Cesar in 1996, Felix in 2007 en Omar in 2008.

De vegetatie van Curacao bestaat voornamelijk uit verschillende soorten cactussen, laag struikgewas, en lage bomen. De dividivi is een van de bekendste bomen. Aloësoorten en agaves komen in verwilderde vorm voor. Daarnaast groeien er verschillende kruiden en komen er ook orchideeën voor.

In het westen van het eiland bevinden zich twee natuurgebieden: het gebied rond de Christoffelberg, het Nationale park Christoffelpark en aangrenzend hieraan het Nationaal Park Shete Boka. In dit gebied komen zeeschildpadden voor. Bij Sint Willibrordus is een natuurreservaat waar flamingo's voorkomen. Verder leven er op het eiland verschillende soorten hagedissen. De grootste hiervan is de groene leguaan. Deze leguanensoort komt in bijna heel Midden- en Zuid-Amerika voor. Ook leven er allerlei soorten tropische vogels en insecten. In de grotten op het eiland leeft een aantal vleermuissoorten die behalve op Curacao en Bonaire nergens anders voorkomen.

Voor duikers is Curacao een waar paradijs. Van oorsprong bestaat Curacao uit vulkanisch kalkgesteente waarop koraal eeuwenlang zich heeft afgezet. Langs de kustlijn zijn de meest schitterende koraalriffen te bewonderen. Door de adembenemende onderwater natuur is duiken bij uitstek een van de populairste bezigheden op Curacao.

In de wateren van Curacao is een overvloed aan zeefauna te vinden zoals kleurige papegaaivissen, zilverachtige barracuda’s, red snapper, kleurige vlindervissen etc.
Dit zijn slechts enkele soorten die u hier zult aantreffen, terwijl u vlak langs de kust koraal- en zeeanemoonen vindt. Op Curacao zijn zo'n 65 duiklokaties waarvan er 44 een boei met een ketting hebben zodat u eenvoudig kunt afdalen. Veel van de mooiste duikplekken liggen vlak langs de kust zodat u vanaf het stand kunt duiken. Er zijn op Curacao schitterende duiksites waar u kunt wrakduiken.

Gezondheid op Curacao

De gezondheidszorg op Curacao is op het Nederlandse systeem gebaseerd. Ook het niveau is vergelijkbaar met Nederland, met als grote verschil het ontbreken van wachtlijsten. Pensionado’s dienen particulier verzekerd te zijn.
Huisartsen, specialisten en tandartsen zijn vrijwel allemaal geschoold in Nederland en/of Amerika. Ook geven Nederlandse hoogleraren regelmatig bijscholingscursussen op Curacao. Er zijn bijna honderd huisartsen op het eiland, een ongekend groot aantal voor een eiland van 142.000 inwoners. Verder zijn er ruim twintig apotheken, die vrijwel alle gangbare medicijnen op voorraad hebben. De ongeveer vijftig tandartsen werken over het algemeen samen in klinieken, waardoor er altijd wel één bereikbaar is. Ook tandtechnische laboratoria en opticiëns - vergelijkbaar met hun Europese collega’s - zijn over het hele eiland verspreid.

Curacao heeft drie ziekenhuizen, en vrijwel iedereen spreekt daar Nederlands:

· St. Elisabeth Hospitaal, een groot, goed geoutilleerd, wat verouderd ziekenhuis met ruim vijfhonderd bedden. De specialisten doen zeker niet onder voor hun Europese of Amerikaanse collega’s.
· Advent ziekenhuis, veertig bedden.
· Privékliniek Dr. J. Taams, veertig bedden.

Curacao kent geen specifieke tropenziektes zoals malaria of gele koorts. Wel wordt in de regenperiode (november-januari) weleens gewaarschuwd voor dengue - een virusziekte die wordt overgebracht door een mug - maar deze komt zelden voor. Mensen die net op het eiland aankomen worden gewaarschuwd voor te veel zon. Vooral tussen 12.00 uur en 15.00 uur is zonnebaden op Curacao niet zonder risico’s.

Neem voor vertrek altijd eerst contact op met GG&GD of huisarts.

Water kan uit de kraan worden gedronken.

Geldzaken & economie van Curacao
Curacao heeft een uitstekende infrastructuur, die ver boven die van de regio uitsteekt. Curacao leeft thans deels van handel, waaronder offshorehandel en de Vrije Zone, olieraffinage, en toerisme, dat vooral opkwam nadat de Verenigde Staten een boycot tegen Cuba hadden ingesteld. Ook activiteiten rondom de haven, zoals scheepsreparatie en containeroverslag zijn zeer belangrijk. De diepe, natuurlijke zeehaven is de beste van het Caribisch Gebied en heeft een lange geschiedenis als belangrijke handels- en overslagcentrum in de regio.

Het eiland heeft een BNP per hoofd van US$ 20.500 (in 2008) en behoort bij de welvarendste eilanden van het Caribisch Gebied. Levensomstandigheden zijn er goed. De welvaart is matig tot redelijk verdeeld. Er is een zeer rijke en kleine toplaag, maar ook een aanzienlijke middenklasse en lage klasse. Naar schatting verdient de rijkste 10% van de bevolking rond 30% van het nationale inkomen, wat vergelijkbaar is met landen als Italië en de Verenigde Staten.

Economische recessie in de jaren negentig heeft voor een enorme emigratiegolf naar Nederland gezorgd. Tegenwoordig trekt de economie weer een aan op Curacao en er is iets meer immigratie dan emigratie. Vooral toerisme groeit sterk, met 300.000 verblijftoeristen in 2007 (een record). Er is een hoge werkloosheid (ca. 12%), die momenteel sterk aan het dalen is. Vooral jeugdwerkloosheid is een groot probleem.

Curacao importeert ongeraffineerde olie en gas en exporteert geraffineerde olie en gas. Verdere export zijn diverse aloë producten. De meeste voedingsmiddelen en dranken worden geïmporteerd.

De munteenheid is Antilliaanse gulden (=100 cent); code: NAF of Nafl of ANG.

Religie & gebruiken van Curacao
De Nederlandse kolonisten op Curacao waren bijna allemaal protestant. Zij bemoeiden zich echter nauwelijks met de lokale bevolking en lieten het zendingswerk veelal over aan katholieke missionarissen. Als gevolg hiervan behoort de overgrote meerderheid (80%) van de huidige bevolking tot de rooms-katholieke kerk. Kenmerkend voor Curacao is een aanzienlijke gemeenschap joden, afstammelingen van de Portugese (Sefardische) joden die in 1654 arriveerden vanuit Brazilië. Verder nog diverse kleine groeperingen zoals Jehova's getuigen, islamieten, methodisten en zevendedagadventisten.

Bij de volkstelling van 2001 gaf 80,1% van de Curacaose bevolking zich op als rooms-katholiek. Andere grotere godsdienstige genootschappen zijn de protestantse kerk (3,6%), de pinkstergemeenten (3,5%), de zevendedagsadventisten (2,2%), Jehova's getuigen (1,7%) en de joodse gemeente (0,8%). 4,6% van de bevolking gaf aan geen godsdienst aan te hangen.

Belangrijke feestdagen op Curacao
- 1 januari: nieuwjaarsdag
- februari/maart: carnaval
- maart/april: Goede vrijdag, Paaszondag en Paasmaandag
- 30 april: Koninginnedag
- 1 mei: Dag van de Arbeid
- mei: Hemelvaartsdag
- 2 juli: Curacao-dag: Op deze dag kwam in 1951 de Eilandsraad voor de eerste keer bijeen. Op 2 juli 1984 is deze dag uitgeroepen tot "Dia di Himno y Bandera" ("Dag van de Vlag en het Volkslied").
- 21 oktober: Antillen-dag: Deze dag werd in 1995 ingevoerd. De nieuwe nationale dag verving de bestaande Statuutdag (ook wel Koninkrijksdag genoemd) die sinds 1954 jaarlijks op 15 december werd gevierd.
- 25/26 december: Kerstdagen
- 31 december Oudjaarsdag

Voor informatie over Curacao over praktische zaken zoals visum, inentingen, vliegtickets, etc. klikt u hier

Landenkompas Curacao: klik hier

Geschiedenis van Curacao
Na een periode van inheemse stammen, werd Curacao in 1499 op 26 juli "ontdekt" door de Spanjaard Alonso de Ojeda. Op dat moment woonden er naar schatting ongeveer 2000 Caquetio op het eiland. In 1515 werden vrijwel alle Caquetio als slaven weggevoerd naar Hispaniola (Haïti & Dominicaanse Republiek). De Spanjaarden vestigden zich definitief op het eiland in 1527. Het eiland werd echter bestuurd vanuit een van de Spaans-Venezolaanse steden. De Spanjaarden importeerden veel exoten naar Curacao. Paarden, schapen, geiten, varkens en rundvee werden vanuit Europa of een van de Spaanse koloniën op het eiland geïntroduceerd. Ook diverse uitheemse bomen en planten werden door de Spanjaarden aangeplant.

Dat was vaak een kwestie van trial and error. Daardoor komt het ook dat zij ook gewassen en landbouwmethoden van de Caquetio leerden kennen en gebruiken. Parallellen op andere Caraïbische eilanden zijn uit bronnen bekend. Niet alle ingevoerde exoten hadden even veel succes. Met het vee ging het in het algemeen goed; de Spanjaarden lieten het vee los lopen in de kunuku en op de savannes. Het vee werd gehoed door Caquetio en Spanjaarden. Schapen, geiten en rundvee deden het relatief het beste. Volgens historische bronnen waren er duizenden op het eiland. Met de landbouw ging het daarentegen beduidend slechter. Omdat de opbrengsten van de Curacaose agricultuur teleurstellend waren; de zoutpannen geen hoge opbrengst hadden en er geen edelmetalen te vinden waren, noemden de Spanjaarden het eiland een "isla inutil", een nutteloos eiland. Na verloop van tijd nam het aantal Spanjaarden dat op Curacao woonde af. Daarentegen stabiliseerde het aantal Indiaanse bewoners zich. Vermoedelijk vond er door natuurlijke aanwas, terugkeer en kolonisatie, zelfs bevolkingstoename van de Caquetio plaats. In de laatste decennia van de Spaanse bewoning werd Curacao gebruikt als een grote veehouderij. Spanjaarden woonden dan rond Santa Barbara; Santa Ana en in dorpjes op het westelijke deel van het eiland. Caquetio woonden voor zover bekend verspreid over het eiland.

De West-Indische Compagnie (WIC) tekende in augustus 1634 de overgave met de Spanjaarden bij San Juan. De ongeveer 30 op het eiland aanwezige Spanjaarden en een groot deel van de Taíno werden door de Nederlanders naar Venezuela gebracht en aan wal gezet. Ongeveer 30 Taíno-gezinnen mochten op het eiland blijven wonen. De reden voor de inval en verovering was, dat de WIC op zoek was naar een uitvalsbasis voor handel en kaapvaart. Curacao lag gunstig ten opzichte van de Spaanse koloniën op het vasteland. Ook had het de beste haven tot dan toe bekend in het Caraïbisch gebied. Daarnaast zocht de WIC naar een goede bron van zout. Zowel op de kust van Venezuela als op Bonaire waren goede zoutpannen te vinden. Op Curacao zelf was campêchehout (een grondstof voor een natuurlijke verf), vee, kalk en brandstof te vinden.

Na de verovering consolideerde de WIC zijn aanspraken, door fortificaties te bouwen. Omdat drinkwater van levensbelang was werd in 1634-35 een fort gebouwd bij de waterbron aan de noordoostkant van de Sint Annabaai. Dit fort bestond uit aarden wallen met een palissade en enkele stukken geschut. Rondom het fort werden voetangels gestrooid. In 1635-36 werd begonnen met de bouw van Fort Amsterdam op Punda. De eerste bouwfase werd onder leiding van admiraal Johan van Walbeek aangelegd in de vorm van een vijfpuntige ster en bestond uit een kern van aarde en koraal. Hiertegen werd een schil opgetrokken van met klei gemetseld koraal. Later werd deze schil opgetrokken uit metselwerk.

De Spanjaarden smeedden plannen om Curacao te heroveren op de Nederlanders. Informatie over troepenmacht, fortificaties, buitenposten, voedselvoorraad en ammunitie werd verzameld op drie manieren. Indianen die op Curacao woonden werden ontvoerd en verhoord. WIC-ers die zout kwamen halen op de kust van Venezuela werden gevangengenomen en verhoord. Tenslotte stuurden Spanjaarden spionnen naar Curacao. Twee landingsplaatsen lagen voor de hand: Piscaderabaai en het Spaanse Water. Het Schottegat was te goed verdedigd. De Spanjaarden brachten hun plannen ten uitvoer en voeren uit met een aantal schepen. Deze zijn door een storm afgedreven en hebben Curacao nooit bereikt. Voor de WIC een geluk; de Spaanse troepenmacht was sterker en had vermoedelijk gewonnen.

De Heren XIX in Amsterdam waren vanaf 1634 verdeeld over de toekomst van Curacao. De fortificaties en manschappen hadden veel geld gekost en de opbrengsten waren mager. Toch werd Curacao aangehouden, vermoedelijk meer een gevolg van besluiteloosheid dan van een beredeneerd besluit. Na verloop van tijd bewees Curacao zijn waarde voor de WIC. Na het verlies van Brazilië in 1654 werd Curacao steeds belangrijker. Door de gunstige geografische positie was zowel handel op Terra Fierme (Venezuela) als op andere Caraïbische eilanden mogelijk. Ook onderhield men contacten met koloniën in Noord-Amerika, waaronder Nieuw-Nederland (Oostkust Verenigde Staten).

De Curacaose bevolking groeide gestaag, mede door de komst van Sefardische Joden uit Brazilië. Ook stelde de WIC Curacao open voor planters; Europeanen die zich wilden vestigen om landbouw te bedrijven. Ook soldaten die hun tijd uitgediend hadden waren welkom om te blijven. Vanzelfsprekend was het doel om voldoende voedsel voor de Curacaose bevolking te produceren. Daarnaast wilde de WIC ook, dat planters handelsgewassen gingen verbouwen. Hiertoe behoorden onder meer indigo, katoen, tabak, Turkse tarwe (sorghum) en suikerriet. De oudste tuinen (boerderijen) worden vermeld vanaf het begin van de Nederlandse aanwezigheid; de eerste plantages werden aangelegd vanaf rond 1650. Hato, Savonet, St. Barbara, Santa Maria, Piscadera, Groot en Klein Sint Joris en San Juan zijn er enkele van. Een deel van de plantages bleef in bezit van de WIC.

In 1665 begon de WIC met slavenhandel. De slaven werden aangevoerd uit West-Afrika en werden op Curacao aan land gebracht, waar ze na de "middle passage" enige tijd kunnen aansterken. De slaven werden verhandeld op een plaats die nu Asiento heet, en ook op de plantage Zuurzak. Al snel ontstond hier de belangrijkste regionale slavenmarkt. De WIC leverde slaven tegen zeer scherpe prijzen en concurreerde zo de Engelse, Franse en Portugese handelaren de markt uit. Slaven werden door handelaren gekocht en vervolgens verscheept naar diverse bestemmingen in Midden-Amerika en Zuid-Amerika. Een relatief klein deel van de aangekomen Afrikanen bleef achter op Curacao. De meesten hiervan kwamen terecht op een van de plantages. Een deel werd door handelaren en ambachtslieden gekocht en bleven zo in de omgeving van Willemstad. Willemstad ontstond in de tweede helft van de 17e eeuw en lag direct naast het fort, op het huidige Punda. In de 18e eeuw werden ook (pak)huizen op Otrobanda gebouwd. Vanwege de vrije geschutslinies waren er wel regels verbonden aan de bouw van huizen op Otrobanda.

De WIC maakte Curacao in 1674 tot vrijhaven en verkreeg hierdoor een sleutelpositie in de internationale handelsnetwerken. Mede hierdoor werd Curacao in de 17e eeuw een van de welvarendste eilanden in het Caraïbisch gebied. Dit leidde tot kwaad bloed bij andere mogendheden, met name Engeland en Frankrijk. Zodoende werd Curacao in 1713 korte tijd belegerd door de Franse kaapvaarder Jacques Cassard, die zich tenslotte liet afkopen. Cassard had veel schade aan de bewoners van het eiland toegebracht.

In de 18e eeuw probeerde Curacao zijn handelspositie te consolideren. De handel in Venezuela en andere Spaanse koloniën werd echter verhinderd door de Spaanse kustwacht. Deze was speciaal aangesteld om de illegale handel vanuit Venezuela in tabak en cacao een halt toe te roepen. De Engelsen en Fransen werden in het Caraïbisch gebied steeds sterker. De positie van Curacao nam mede door deze factoren in belang af. Ook was van belang, dat Curacao niet geschikt was voor de grootschalige verbouw van suikerriet, katoen, tabak of andere tropische plantagegewassen. Pogingen daartoe werden eind 17e en begin 18e eeuw gestaakt. Andere eilanden, zoals Barbados, genereerden wel grote inkomsten door plantagelandbouw. De landbouw van Curacao richtte zich op voedselvoorziening voor de eigen bevolking. Desondanks werd een deel van het voedsel geïmporteerd. Slavenhandel bleef de belangrijkste bron van inkomsten voor Curacao, niet het minst vanwege de concurrerende prijzen van de slaven.

Na het faillissement van de WIC in 1791 werd Curacao een echte Nederlandse kolonie. Van bezit van een consortium van private aandeelhouders van de WIC werd Curacao een deel van het koninkrijk. In 1795 kwamen de slaven op Curacao in opstand. De opstand stond onder leiding van Tula, een slaaf die een centrale rol speelt in de geschiedenis van Curacao, de opstand werd na een korte periode neergeslagen. In 1800 werd Curacao bezet door de Engelsen, die in 1803 door de plaatselijke bevolking werden verdreven. In 1807 veroverden de Engelsen het eiland opnieuw. Sinds 1816 valt Curacao onder Nederlands bestuur. Om de bestuurskosten te verlagen werden de West-Indische koloniën in 1828 teruggebracht tot één kolonie met een Gouverneur-Generaal in Paramaribo. In 1845 kwam men hier gedeeltelijk op terug omdat het besturen van de eilanden vanuit Suriname niet goed werkte. Vanaf dat jaar waren er weer twee West-Indische koloniën:
- Suriname
- Curacao en Onderhorigheden (bestaande uit zowel de Bovenwindse als de Benedenwindse Eilanden)
In 1830 verboden de Engelsen de internationale handel in slaven. Dit leidde ertoe dat de handel in slaven economisch onaantrekkelijk werd. In 1863 werd de slavernij in Curacao afgeschaft. De lokale economie raakte in het slop. Veel voormalige slaven vonden het moeilijk om op Curacao in hun broodwinning te voorzien. Curacaoënaars emigreerden in groten getale naar plaatsen zoals Cuba om daar in suikerplantages te werken.

Tot in het begin van de twintigste eeuw leefde Curacao van handel, landbouw en visserij. Het economische tij keerde in 1914 toen grote aardoliereserves in Venezuela werden ontdekt. Shell vestigde meteen een olieraffinaderij op het eiland, bij Asiento - waar eerder in slaven gehandeld werd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog speelde het eiland een belangrijke rol bij de levering van brandstof voor de geallieerde troepen.

In 1954 verkreeg Curacao samen met de andere Nederlandse Antillen politieke autonomie. In de jaren veertig en vijftig bracht de raffinaderij welvaart en modernisering voor het eiland, maar de welvaart was ongelijk verdeeld. De pas ontstane Curacaose arbeidersklasse werd steeds ontevredener met de loonpraktijken van de Koninklijke Shell. Ook was de deelname van de Afro-Curacaose bevolking aan het politiek proces nog beperkt. Op 30 mei 1969 brak een arbeidersopstand uit bij de ingangspoort van de Shell raffinaderij. Tijdens de opmars naar de binnenstad werd onder andere de vakbondsleider Wilson Godett neergeschoten en staken woedende arbeiders panden in Punda en Otrobanda in brand. Nadat de lokale regering Nederlandse mariniers hadden laten overvliegen om de orde te herstellen, werd er flink gewerkt om de overheid te 'Antillianiseren'. Deze gebeurtenis gaat de boeken in als Trinta di mei. Wilson Goddett heeft zelfs enige tijd een bestuurlijke functie vervuld. In de jaren tachtig verliet Shell Curacao. De olieraffinaderij werd van toen af aan door het eilandgebied verhuurd aan de Venezolaanse staatsoliemaatschappij PDVSA.

Op Curacao zijn veel overblijfselen van het koloniale verleden. Het duidelijkst is dat terug te zien in de bijzondere architectuur van 17e tot vroeg 20e eeuwse panden in Willemstad.

Vanwege de aard en dichtheid van de gebouwen staat een gedeelte van de binnenstad van Willemstad op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Ook zijn er landhuizen en voormalige plantagehuizen tot monument verklaard.

Curacao maakt tot 10-10-10 als eilandgebied deel uit van de Nederlandse Antillen, welke samen met Nederland en Aruba tot het Koninkrijk der Nederlanden behoort. Dit is vastgelegd in het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden op 15 december 1954. Het bestuur van het eilandgebied bestaat uit een bestuurscollege en een eilandsraad, die elke vier jaar door de bevolking wordt verkozen. Op 10 oktober 2010 zullen de eilandsraad en het bestuurscollege de vorm aannemen van respectievelijk de Staten van Curacao en het Kabinet van Curacao.

De Eilandsraadverkiezingen van vrijdag 27 augustus 2010 zijn gewonnen door de PAR met 8 zetels. Coalitiepartners PNP en FOL bleven op 1 zetel steken. Hierdoor is de coalitie haar meerderheid kwijtgeraakt. De MFK van Gerrit Schotte (5 zetels), de MAN van Eunice Eisden (2 zetels) en Pueblo Soberano van Helmin Wiels (4 zetels) zijn felle tegenstanders van de PAR. Ondanks verschillen tussen de drie partijen hebben zij daarom toenadering gezocht en een intentieverklaring tot samenwerking ondertekend, in de volksmond het Akkoord van Bonam genaamd. Hierdoor wordt de PAR buitenspel gezet en kan een nieuwe coalitie aan de macht komen bestaande uit MFK, Pueblo Soberano en MAN. Gerrit Schotte wordt in dat geval hoogstwaarschijnlijk de eerste premier van Curacao.

Voor informatie over Curacao over praktische zaken zoals visum, inentingen, vliegtickets, etc. klikt u hier

Heeft u zelf praktische of toeristische informatie over Curacao die nog niet op deze pagina wordt genoemd, maar de moeite waard is om te noemen? Laat het ons weten. Bij voldoende relevantie wordt uw informatie gratis geplaatst.

Bent u van mening dat uw organisatie, bedrijf, product en/of dienst genoemd dient te worden op onze website? Bij voldoende relevantie wordt ook commerciële informatie geplaatst.

klik hier om uw eigen informatie toe te voegen.